Öğrenme Psikolojisi – Bitişiklik Kuramı (Watson)


Watson’a göre insanlar refleks denilen uyarıcı-tepki bağıyla dünyaya gelir. Doğuştan getirdiğimiz bu refleksif davranışlarımızın yanında diğer davranışlar kalıtımsal değil insanın çocukluğundan beri çevresindeki belli uyarıcılarla belli tepkilerin birleşmesi sonucu U-T bağlarının birbiri üzerine şartlanma yoluyla inşa edilmesi sonucu gerçekleşir.

Watson’ın öğrenmeye diğer açıklaması iki prensibe bağlı olarak olmuştur.En sık prensibi ve en son prensibi. En sık prensibi, verilen bir uyarıcıya ne kadar sık verilecek tepkiyi oluşturursak o uyarıcıya o tepkinin verilme olasılığı da o kadar artar. Benzer şekilde en son prensibi, verilen uyarıcıya verdiğimiz tepki ne kadar yeniyse aynı şekilde tepki verme olasılığı o kadar artar.
Watson’a göre öğrenme koşullu uyarıcı ile koşulsuz uyarıcıların birbirlerine çok yakın zamanda verildiğinde meydana gelmektedir.

* Koşullanma, pekiştirici uyarıcı olan koşulsuz uyarıcı önce koşullu uyarıcı sonra verildiğinde oluşmaktadır ve ancak koşulsuz uyarıcı hemen sonra verildiğinde meydana gelmektedir.
* Bu uyarıcılar ne kadar sık birlikte verilirse, aralarındaki ilişki de o kadar güçlenmektedir.
* Watson, sonuç olarak, öğrenmede sadece bitişiklik ve sıklık ilkelerini kabul etmekte, pekiştirmenin gereğine inanamamaktadır.


Bu yazı 1947 kere okundu.
  • Site Yorum

Bir yorum bırak